En son blog yazıları yazmaya karar vermemin üzerinden tam olarak 1 yıl 1 ay geçmiş. Dün bir arkadaşımla konuşurken farkına vardım ki küçükken bir şeyleri alışkanlık ve rutin haline getirebilmeyi öğrenmediğim için şimdi de bu konuda zorlanıyorum. Her defasında kendimi yeni başlangıçlarla ve yeni hayallerle motive edip ilk adımı attıktan sonra eski formatıma dönmem çok uzun sürmüyor. Her seferinde bu kendini yineleyen ve devamı olmayan yeni başlangıçlar, bir süre sonra insanda bıkkınlık ve kısır döngüye karşı bir alışkanlık hissi haline geliyor. Sebebi bu olacak ki hayatımda birbiriyle bağlantısı olmayan o kadar çok şey var ve hepsi de yarım kalmış. Her seferinde bu kez ciddiyiz Berke, bu kez vazgeçmek yok desem de nafileydi şimdiye kadar. Kendi adıma kendime büyük sözler vermenin çok da bir anlamı olmadığını fark ettim, kendine bir hayali satmaktansa kendini bilmek daha etkiliymiş, en azından benim bünyemde işler böyle çalışıyor. Herkesin yaşam formülü, yaşama tutunma hilesi farklı olabilir.
Hayatı akışında ve elimdeki günü en iyi şekilde değerlendirerek yaşamayı deniyorum, 1 aylık deneme sürecim doldu ve şimdiye kadar beni memnun ettiğini söyleyebilirim.
Eğer bir dahaki blog yazımın üzerinden aylar geçmemişse bu sistem benim için hala işe yarıyor demektir.
#geleceğe not: yazmak iyi geliyor.
illaki 
Yorum bırakın